Retail Therapy

‘Je hebt therapy nodig.’

‘Seriously,’ zei hij, terwijl zijn ogen begonnen te dansen van plezier. Zijn blik ging van ernstig naar jolig.

‘Retail therapy,’ sprak hij plechtig uit en keek mij aan. Hij had er duidelijk zin in.

Ik voelde mij allesbehalve jolig. Ik voelde mij zielig. Ik liep over van het zelfmedelijden en om dat te bevestigen knikte ik en wees naar het raam.

‘Kijk dan, het regent en ik kan geen schoenen aan.’

Gebroken tenen en andere voetellende maakten dat ik al weken op blote voeten liep. Of sokken. Maar met regen, wat dan?

‘Nu moet ik binnen zitten en ik ben al beperkt,’ jammerde ik een beetje door.

‘Haha, surely not,’ zei hij, alsof hij dat beperkte ook nog eens wilde benadrukken.

‘Nee, echt hè.’ Ik was nog lang niet klaar met klagen. ‘Wat moet ik aan? Ik kan iets kopen, maar alles wat ik nu pas met die gezwollen voet, pas ik straks niet meer. Zonde van het geld.’

‘Retail therapy!’ bulderde Mark erdoorheen. ‘Let’s get you in the car.’

Hij had het bedacht als fervent shopaholic, al moet ik toegeven dat dat plezier zich beperkte tot supermarkten. Desalniettemin lagen de kasten en vriezer vol met dingen die we ooit nog gingen uitproberen of maken. Hij dan. Ik kook principieel niet. Hij is tenslotte de zoon van een chef.

De bedoeling was om naar de piripirimarket te gaan — Primark — AC-tion enzovoort. Troep kopen die aan mijn voet paste en daarna weggegooid kon worden, als het het al zo lang zou uithouden. Leidl was ook nog een optie. Zijn favoriete.

Weg met de duurzaamheid en merkkleding. Don’t be so seriously all the time, toch? En zo zat ik voor ik het wist met mijn natte sokken op weg naar Almere.

Weggooiwinkel in een weggooistad. Voor mijn gevoel. We waren er ooit bijna gaan wonen.

En ja hoor, alle grote ketens op een rijtje en een Aziatische supermarkt ertegenover.

‘Dat wordt smullen,’ sprak de Engelsman blij. ‘Daar gaan we zo heen.’

Ik dacht: jeetje, straks word ik nog op een etentje getrakteerd in Atlantis. All you can eat! Ik kreeg ook trek in iets lekkers.

Sorry. Nederlands paspoort. Nederlander.

Rekken vol van hetzelfde. Topdrukte.

Ik probeerde voor de lol een vest. Maat S. Leek op een soepjurk, veel te groot.

‘Aha,’ zei ik. ‘Maten zijn veranderd. Dan denken de dames dat ze maatje XS of S hebben.’

Ik, die altijd bij TopVintage mijn leuke jaren 50-jurkjes kocht, keek mijn ogen uit. Eindeloze rekken vol hetzelfde.

Hier ging ik zeker slagen voor Marks missie.

Ik besloot een zwarte spijkerbroek in een zogenaamde kleine maat te kopen. Altijd handig, basics toch. Misschien twee voor die prijs.

‘O, kijk, T-shirts. Ook goed. Uit Bangladesh. Nou, oké dan.’ Truitje, toch een fijne basic. In de tas.

En sokken. Stapels. Ook in de tas. Ik werd al een beetje hebberig. Toch.

Eenmaal bij de schoenen, waar het tenslotte om ging, had Mark zijn tas al volgepropt met truien.

Ik zag sneakers die op Skechers leken. Zwart. Leek mij een goede keuze. Ik zag ook nog een soort Uggs. Leek mij te ver gaan.

We kwamen langs de huisslippers en sloffen met zooltjes. Je weet wel, die je oma vroeger droeg, met zo’n wolletje aan de binnenzijde.

‘Nooit op je sokken van de trap af,’ hoorde ik mijn oma echoën in mijn hoofd. ‘Dat is vragen om vallen.’

Ik keek nog eens naar mijn zere voet.

‘Die moet je doen,’ zei Mark met te veel enthousiasme. ‘Lekker warme voetjes en toch geen schoen die knelt.’

Nee toch, dacht ik, terwijl ik stiekem voor het tijgerprintje viel. Ergens ben ik toch ook gewoon goedkoop, dacht ik.

Ze gingen de tas in.

Oeps, dacht ik. Ga ik nou op zijn moeder lijken?

Eindigen we zo bij de afdeling nachtjaponnen?